Actueel nieuws

Nieuws
Posted by Administrator (admin) on Dec 01 2015 at 22:40:18
Actueel nieuws >>

Minister ziet toegevoegde waarde van familievertrouwenswerk binnen gemeenten

Schippers: “ik deel de opvatting dat met het oog op de eigen regie en steun vanuit de eigen omgeving, het van belang is om het familievertrouwenswerk te verbreden. Dit sluit aan bij het beleid om mensen zoveel mogelijk in hun eigen omgeving op te vangen en te behandelen.”

Kamerleden de Lange (VVD) en Tanamal (PVDA) dienden een amendement in op de begroting van minister Schippers om familievertrouwenswerk in het sociaal domein mogelijk te maken. Minister Schippers (VWS) verhoogt 2 jaar het subsidie voor de Landelijke Stichting Familievertrouwenspersonen om naasten van psychiatrische patiënten te helpen goede mantelzorg te bieden in samenwerking met gemeentelijke voorzieningen en zo nodig een brug te slaan naar de specialistische zorg.

In 2020 woont één derde van de patiënten uit het psychiatrisch ziekenhuis thuis. Ook nu al is deze uitstroom aan de orde. Patiënten zijn echter vaak minder zelfredzaam dan verwacht. Familie ziet nu vaak dat patiënten terugvallen en dat het niet lukt om goed te herstellen. Ook kortdurende opnames bij een crisis zijn zelden mogelijk. Mantelzorgers zijn vaak overbelast en het lukt niet om de lokale ondersteuning goed te organiseren. Om deze ambulante zorg te laten slagen is het nodig dat lokale zorg en gemeentelijke voorzieningen aansluiten op behandeling en herstel. De beslissing van de minister houdt in dat familievertrouwenspersonen verbonden aan de LSFVP, in 2016 onafhankelijk advies en ondersteuning kunnen bieden aan familie die zijn aangewezen op zorg in het sociaal domein.

De Landelijke Stichting Familievertrouwenspersonen (LSFVP) voert sinds 2012 onafhankelijk familievertrouwenswerk uit in ggz-instellingen. De familievertrouwenspersonen informeren en ondersteunen familie en naasten van cliënten die in zorg zijn. Tevens zijn zij in staat om deskundig te bemiddelen bij klachten.

Link naar video LSFVP: Link


 

Informatie bulletin "Familie als Bondgenoot" 

Bijgaand ontvangt u de informatie bulletin met als onderwerp "Ervaringsverhalen"

  


 

Thema-avond 14 maart 2013: Borderline - Zelfbeschadiging als overlevingsmechanisme

Nee, benadrukten Simone en Olaf, het beschadigen van hun lichaam heeft niet als vooropgezet doel het leven te beëindigen. “Het gaat er juist om te overleven, het leven weer aan te kunnen.”

De twee jonge ervaringsdeskundigen spraken openhartig over hun ervaringen tijdens een thema-avond op 14 maart van Labyrint~In Perspectief over Borderline en zelfbeschadiging. Olaf verhaalde over oplopende spanningen in zijn lijf, en vergeleek het met het gevoel van een ballon die dreigt te ontploffen. “Door mezelf te verwonden, laat ik als het ware lucht ontsnappen. Het is een overlevingsmechanisme.” Dankzij therapeutische hulp heeft hij, zo vertelde hij, geleerd eerdere fases van oplopende spanningen te herkennen. En daarop te anticiperen.  Ook Simone heeft veel baat gehad bij de professionele hulp van de GGzE, zo gaf ze aan.

De omgeving (familie en vrienden) reageert wisselend op hun zelfverwonding, aldus de twee ervaringsdeskundigen. Medelijden, onbegrip, boosheid – ze kwamen het allemaal tegen. “Belangrijk is dat we zelf in ons gedrag een middenweg vinden, en het in elk geval accepteren en een plaats geven”, vertelde Simone. “Wat in elk geval geen zin heeft is als mensen zeggen dat we het niet moeten doen. Dat weet ik natuurlijk ook wel.” Simone benadrukt ook nog dat er geen 'regels' bestaan over hoe je als familie om moet gaan met iemand die zichzelf verwondt. Ze denkt wel dat het belangrijk is om het zeker niet te negeren, maar wel het gesprek erover aan te gaan. Olaf merkte nog gekscherend op: "Ik doe het niet voor mijn lol".

Rosy Ghijsens, psychiater en psychotherapeut van de GGzE Centrum Persoonlijkheidsstoornissen en expert op het gebied van Borderline en zelfbeschadiging, ging tijdens de thema-avond uitgebreid in op de achtergronden van de problematiek, en op de wijze van behandelen. Indrukwekkend was haar verhaal over haar eigen ervaringen als mens, niet als arts, bij een specifiek geval. Hoe zij dit heeft beleefd en ook hoe machteloos je soms als hulpverlener kunt zijn. 

De presentatie is te downloaden via deze link

 


 

Bezuinigingen in de GGZ.

Het kabinet denkt 600 miljoen euro te moeten bezuinigingen in de GGZ. Dit is onevenredig en bovenproportioneel. Daar bovenop komt ook nog eens een korting van vele miljoenen wegens behandelingen (2010) van patienten die niet binnen de gemaakte afspraken waren opgenomen.

Wat ook een grote rol speelt bij onze bezwaren tegen de kabinetsplannen zijn de onverteerbare hoge eigen bijdragen die patienten in de GGZ moeten gaan betalen. De patient in de GGZ leven vaak van een uitkering of hebben op z'n minst een inkomen dat ruim 30% lager ligt dan het gemiddelde inkomen in Nederland. Als deze patienten die eigen bijdrage zouden moeten gaan betalen dan is de kans heel groot dat zij zorgmijders gaan worden. Dan kan de overlast in de maatschappij fors gaan toenemen en kunnen de kosten explosief gaan stijgen in andere sectoren en is er sprake van kostentoename in het geheel en zullen de bedoelde bezuinigingen geheel teniet doen.

Ook zijn wij bevreesd voor de gevolgen die deze ontwikkelingen zullen hebben op de familie en naastbetrokkenen. Ook zij zullen het kind van de rekening zijn. Zij zullen de patient weer moeten opvangen op allerlei manieren en zij zullen worden opgezadeld met problemen.

Als familieorganisatie Labyrint~In Perspectief Eindhoven e.o. wijzen deze onevenredige bezuiningingen ten sterkste af. Wij ervaren deze bezuinigingen als een regelrechte discriminatie t.o.v. de psychiatrische patient en zijn familie/naastbetrokkenen. Zij worden gewoon in de steek gelaten en in de (vries)kou gezet door deze regering.  

Inmiddels is in de 2e Kamer de bezuinigingsnota GGZ besproken. Wat ons uitermate heeft verbaasd en geschokt is het feit dat deze nota practisch geruisloos is aangenomen. Buitengewoon teleurstellend dat onze volksvertegenwoordigers op deze wijze omgaan met de belangen van een uiterst kwetsbare groep uit onze samenleving.

Wij hebben ook contact gezocht met de leden van de 2e Kamer voor de behandeling van de nota. De antwoorden die wij hebben ontvangen getuigen van een enorme afstand van de realiteit. Men krijgt de indruk dat koste wat kost het regeerakkoord en het gedoogakkoord zal worden gehandhaafd. Er is geen enkele ruimte om te onderhandelen en dit wordt ook categorisch afgewezen.

Wij menen dat er nog een mogelijkheid bestaat om dit gedrocht te doen keren. Het akkoord moet nog door de 1e Kamer worden goedgekeurd en daar willen wij op inzetten.

 


 

Onderstaand bericht komt uit het Eindhovens Dagblad, 13 december 2010 

Eindhovenaar openhartig over zijn relatie met een vrouw voor wie het leven een groot gevecht is

‘Ze is geen vrouw van pogingen’

De wil om te leven is bij de vriendin van Rob Hendrix uit Eindhoven vaker niet aanwezig dan wel. Ondanks alle angsten en twijfels blijft hij onvoorwaarlijk voor haar vechten. ,,De kans op zelfmoord is reëel, dat weet ik. Maar ik weet ook dat ik haar niet zou kunnen tegenhouden.’’

Rob Hendrix vertelt over zijn leven met een partner met borderline.

 

Door Natasja Weber

Na een knetterende ruzie pakt Rob Hendrix zijn jas en loopt de deur uit om even af te koelen. ,,Als je weggaat, steek ik het hele huis in de fik’’, roept zijn vriendin Simone hem na.,,Doe maar lekker’’, kaatst Rob terug. Hij slaat de deur achter zich dicht en werpt vanaf de stoep nog even een blik naar binnen. Vervolgens weet hij niet hoe snel hij weer naar binnen moet. ,,Simone gooide één voor één brandende lucifers door de woonkamer’’, blikt Rob Hendrix terug. Nog voordat hij binnen is, heeft dochtertje Lisa (destijds 11 jaar) de lucifers al van haar moeder afgepakt. ,,Tja’’, zegt Hendrix. ,,In psychologieboeken staat vaak; trek je als partner van een borderliner even terug na een scheldkannonade. Neem tijd voor jezelf. Maar ja, de boekjes hebben niet altijd gelijk hè’’, zegt hij met een ironische ondertoon.

Bij zijn vriendin kan boosheid van het ene op het ander moment omslaan in angst. Angst dat Rob haar verlaat. Andersom moet Rob dagelijks dealen met de angst dat Simone zichzelf iets aandoet. ,,Ze voert continu een innerlijke strijd om de wil te vinden te blijven leven’’,, licht de Eindhovenaar toe. ,,Het leven kost haar ontzettend veel moeite. Zeker deze tijd van het jaar met alle donkere dagen heeft ze het moeilijk.’’

Hoewel het gevaar van zelfdoding dagelijks op de loer ligt, zegt Hendrix goede hoop te hebben dat ze hiertoe nooit zal overgaan. ,,Ik probeer haar redenen te geven om te blijven leven: haar dochter, de dieren en mezelf. In die volgorde van belangrijkheid. Ik ken mijn plaats. En dat is ook prima. Maar goed, aan de andere kant weet ik ook dat ik haar niet kan tegenhouden. En als ze het doet, doet ze het goed. Ze is geen vrouw van pogingen.’’ Rob Hendrix praat in rustige bewoordingen over zijn thuissituatie.

Een thuissituatie die in nauwelijks drie jaar tijd radicaal is veranderd. Hendrix (nu 44) was jarenlang vrijgezel toen hij vijf jaar geleden op vakantie in Zeeland Simone (nu 43) ontmoette. Na een periode van ‘latten’ trokken Simone en haar dochter Lias tweeënhalf jaar geleden bij hem in. ,,Het was sowieso wennen om opeens een gezin te hebben. En ja, als je samenwoont met een partner met borderline kom je er pas echt achter hoe ingewikkeld dit ziektebeeld is. Je ziet de positieve én de negatieve kanten. Als ze zich goed voelt, straalt ze echt. Dan is ze nadrukkelijk aanwezig, wil ze in het middelpunt van de belangstelling staan en is niets haar te gek. Maar deze stemming kan opeens omslaan in boosheid, angst en een diepe depressie. Dat kan gebeuren na bijvoorbeeld een verkeerde opmerking of een discussie over haar dochter of als iemand haar op een bepaalde manier aankijkt.’’

De eerste weken nadat ze waren gaan samenwonen, racete Rob van zijn werk naar huis om te kijken of alles goed ging. ,,Nu leef ik minder in angst dan toen. Ik weet immers: ik houd haar toch niet tegen.’’ Hij beseft als geen ander dat dat makkelijker gezegd is dan gedaan. Zo weet hij nog goed hoe hij zich voelde toen Simone na weer een uitbarsting de autosleutels pakte en Rob vertelde dat ze er een eind aan ging maken. ,, Ze ging in de auto zitten, deed de deuren op slot en drukte een paar keer hard het gaspedaal in zonder vooruit te komen. Ik riep haar toe: ‘Ik hou van je, ik zal je missen. Maar ik kan je niet tegenhouden’. Toen ben ik naar binnen gegaan en heb aan de keukentafel gewacht totdat ze binnenkwam. Ik kan je vertellen: die vijf minuten duurden héél erg lang.’’

De Eindhovenaar heeft de afgelopen jaren veel gelezen over het ziektebeeld borderline en adhd (wat borderline versterkt). Via de GGzE, waar zijn vriendin eens per drie weken een psychiatrisch verpleegkundige bezoekt, kwam Rob in contact met Stichting Labyrint~In Perspectief. Deze stichting ondersteunt familieleden van mensen met een psychiatrische ziekte. Rob Hendrix heeft onder meer een jaar deelgenomen aan tweewekelijkse gespreksgroepen met mensen die in een vergelijkbare situatie zitten. ,,Ik heb heel veel gehad aan die gesprekken. Hoewel ieder persoon met borderline weer anders is, is het prettig om ervaringen uit te wisselen.’’ Ook leerde hij tijdens deze gesprekken hoe belangrijk het is om grenzen te stellen. ,,Het handhaven van grenzen is vaak een groot gevecht. Maar als je het niet doet, heb je zelf geen leven meer.’’

En dat leven mag in het geval van Rob Hendrix dan honderdtachtig graden zijn veranderd, zelf zegt hij ‘nooit één moment te hebben getwijfeld’ aan zijn relatie met Simone. ,,Tot mijn eigen verbazing eigenlijk. Hoewel het iedere dag een gevecht is, heeft deze relatie me ook iets gegeven wat ik niet kende; een gezin met liefde en gezelligheid. Ik hou van haar en haar dochter en daarom is het ’t me allemaal waard. Ik geniet van de momenten van een goede dag. Ik zeg ook altijd tegen Simone: ‘Zolang jij aan jezelf blijft werken, blijf ik voor jou vechten’.’’

De namen van de vriendin en Rob Hendrix en van haar dochter zijn om privacyredenen gefingeerd.

Terug